Σήμερα 27 Φεβρουαρίου, ανακοινώθηκε από την Κυβέρνηση και τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης συμφωνία με καπνοβιομηχανία όπου προβλέπει για την τριετία 2013-2015 την απορρόφηση του 50% της ελληνικής εγχώριας παραγωγής καπνού σε «ανταγωνιστικές τιμές». Παρότι γενικά διαφωνώ με την κυβερνητική πολιτική δεν μπορώ να παραβλέψω την σημαντικότητα της συγκεκριμένης συμφωνίας. Δεν θα σχολιάσω πόσο ανταγωνισ...τικές είναι συμφωνημένες τιμές, αυτό θα το κάνουν οι ίδιοι οι παραγωγοί, ούτε θα εντρυφήσω σε γενικότερα ζητήματα αγροτικής πολιτικής, γράφω γιατί νομίζω ότι πρόκειται για μία από τις ελάχιστες ενθαρρυντικές ειδήσεις το τελευταίο διάστημα που αφόρα τον πρωτογενή αγροτικό τομέα και τους δοκιμαζόμενους αγρότες. Δεν είμαι «ειδικός» σε ζητήματα αγροτικής οικονομίας απλά το συγγενικό μου περιβάλλον περιλαμβάνει αρκετούς που ασχολούνται βιοποριστικά και κατά αποκλειστικότητα με την αγροτική εκμετάλλευση.
Φυσικά, όταν λέω εκμετάλλευση μη πάει ο νους σε μεγάλο-γαιοκτήμονες, μεγάλο-αγρότες με υπερσύγχρονα μηχανήματα και «διαστημικά» τρακτέρ. Λίγα σκόρπια στρεμματάκια από δω κι από κει, μεροκάματο με πολύ αγγαρεία κούτσα-κούτσα να βγει η χρονιά από άξιους ανθρώπους που με μόχθο ανάθρεψαν και τα παιδιά των παιδιών τους ενώ ακόμη και τώρα εν μέσω κρίσης, δεν έχουν σταματήσει να τους βοηθούν όσο μπορούν .
Σήμερα όπου οι συνθήκες επιβάλουν την αναθεώρηση του τρόπου σκέψης των πολιτών σε πολλά ζητήματα, έχουμε την ολοένα αυξανόμενη επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη, «επιστροφή στις ρίζες», πίσω στο χωριό για απασχόληση στα χωράφια του παππού και της γιαγιάς, σε αναζήτηση εναλλακτικών μορφών καλλιέργειας.
Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, δεν υπάρχει κάτι άλλο στην πόλη. Η μεγάλες αστικές περιοχές βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν πρώτα και περισσότερο την μεγάλη ανεργία που πλήττει την χώρα. Στην περιφέρεια, στην επαρχία, στα χωριά δεν υπάρχουν άλλες επαγγελματικές ευκαιρίες. Υπάρχουν όμως τα χωράφια, με τις καλλιέργειες των διαφόρων ποικιλιών καπνού που για πολλά χρόνια έθρεφαν έντιμους αγρότες και τις οικογένειες τους και εξακολουθούν -όπως ανακοινώνεται- να αποτελούν σωσίβιο στις σημερινές κατακλυσμιαίες καταστάσεις.
Πολλοί από τους φίλους δεν γνωρίζουν πόσο απαιτητική είναι η εργασία στα καπνά. Είναι η δυσκολότερη –ίσως- αγροτική εργασία λόγο της ιδιαίτερα κοπιαστικής χειρονακτικής συλλογής και επεξεργασίας. Φανταστείτε να πηγαίνετε -πολλές φόρες- νύχτα για συλλογή με τους προβολείς (σε περιόδους με ασυνήθιστα αυξημένη θερμοκρασία) γιατί αλίμονο να βρεθείς κατακαλόκαιρο «ντάλα» μεσημέρι με 40 βαθμούς κελσίου να κόβεις ένα-ένα τα καπνόφυλλα.
Δεν έχω συνολική ιδία εμπειρία αλλά έχω βρεθεί με «βετεράνους» συγγενείς στο «πατσάλιασμα» όπου οι γηραιότεροι γελώντας μου διηγούνταν, πως, τα νεώτερα μέλη προσπαθούσαν (είτε μέρα είτε νύχτα μερικοί επιτυχώς άλλοι ανεπιτυχώς) να αποφύγουν την συγκομιδή από το χωράφι.
Σκέπτομαι λοιπόν όσους θα έχουν –πάλι- τα «κότσια» να σπείρουν τα ιδιαίτερα απαιτητικά καπνά τους ενώ παράλληλα φέρνω στο μυαλό μου τις διάφορες ατάκες -που ακούμε όλοι- από τα έδρανα της βουλής των ελλήνων και το πρώτο που περνά από το μυαλό μου: εάν κάποιοι κυριολεκτικά και μεταφορικά «ΔΕΝ ΜΑΣΑΝΕ» είναι αυτοί οι αγρότες.
Φυσικά, όταν λέω εκμετάλλευση μη πάει ο νους σε μεγάλο-γαιοκτήμονες, μεγάλο-αγρότες με υπερσύγχρονα μηχανήματα και «διαστημικά» τρακτέρ. Λίγα σκόρπια στρεμματάκια από δω κι από κει, μεροκάματο με πολύ αγγαρεία κούτσα-κούτσα να βγει η χρονιά από άξιους ανθρώπους που με μόχθο ανάθρεψαν και τα παιδιά των παιδιών τους ενώ ακόμη και τώρα εν μέσω κρίσης, δεν έχουν σταματήσει να τους βοηθούν όσο μπορούν .
Σήμερα όπου οι συνθήκες επιβάλουν την αναθεώρηση του τρόπου σκέψης των πολιτών σε πολλά ζητήματα, έχουμε την ολοένα αυξανόμενη επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη, «επιστροφή στις ρίζες», πίσω στο χωριό για απασχόληση στα χωράφια του παππού και της γιαγιάς, σε αναζήτηση εναλλακτικών μορφών καλλιέργειας.
Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, δεν υπάρχει κάτι άλλο στην πόλη. Η μεγάλες αστικές περιοχές βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν πρώτα και περισσότερο την μεγάλη ανεργία που πλήττει την χώρα. Στην περιφέρεια, στην επαρχία, στα χωριά δεν υπάρχουν άλλες επαγγελματικές ευκαιρίες. Υπάρχουν όμως τα χωράφια, με τις καλλιέργειες των διαφόρων ποικιλιών καπνού που για πολλά χρόνια έθρεφαν έντιμους αγρότες και τις οικογένειες τους και εξακολουθούν -όπως ανακοινώνεται- να αποτελούν σωσίβιο στις σημερινές κατακλυσμιαίες καταστάσεις.
Πολλοί από τους φίλους δεν γνωρίζουν πόσο απαιτητική είναι η εργασία στα καπνά. Είναι η δυσκολότερη –ίσως- αγροτική εργασία λόγο της ιδιαίτερα κοπιαστικής χειρονακτικής συλλογής και επεξεργασίας. Φανταστείτε να πηγαίνετε -πολλές φόρες- νύχτα για συλλογή με τους προβολείς (σε περιόδους με ασυνήθιστα αυξημένη θερμοκρασία) γιατί αλίμονο να βρεθείς κατακαλόκαιρο «ντάλα» μεσημέρι με 40 βαθμούς κελσίου να κόβεις ένα-ένα τα καπνόφυλλα.
Δεν έχω συνολική ιδία εμπειρία αλλά έχω βρεθεί με «βετεράνους» συγγενείς στο «πατσάλιασμα» όπου οι γηραιότεροι γελώντας μου διηγούνταν, πως, τα νεώτερα μέλη προσπαθούσαν (είτε μέρα είτε νύχτα μερικοί επιτυχώς άλλοι ανεπιτυχώς) να αποφύγουν την συγκομιδή από το χωράφι.
Σκέπτομαι λοιπόν όσους θα έχουν –πάλι- τα «κότσια» να σπείρουν τα ιδιαίτερα απαιτητικά καπνά τους ενώ παράλληλα φέρνω στο μυαλό μου τις διάφορες ατάκες -που ακούμε όλοι- από τα έδρανα της βουλής των ελλήνων και το πρώτο που περνά από το μυαλό μου: εάν κάποιοι κυριολεκτικά και μεταφορικά «ΔΕΝ ΜΑΣΑΝΕ» είναι αυτοί οι αγρότες.
