Ταλέντο

Το ταλέντο ήταν πάντα στο πυρήνα κάθε επιτυχημένης οργάνωσης. Αλλά τώρα, με την επιτάχυνση της ψηφιοποίησης, της αυτοματοποίησης και της τεχνητής νοημοσύνης, ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με το πώς αναπτύσσεται το ταλέντο. Εργασιακές αλλαγές έρχονται και μάλλον σε τεράστια κλίμακα: εκατομμύρια άνθρωποι θα πρέπει να μάθουν νέες δεξιότητες και ίσως να αλλάξουν εξ ολοκλήρου οι διάφορες κατηγορίες εργασίας μέχρι το 2030. 

Αυτό το σενάριο δεν είναι πια τόσο μακρινό και προκαλεί ανησυχία μεταξύ των εργαζομένων και των στελεχών επιχειρήσεων. Σε μια πρόσφατη έρευνα, εξήντα τοις εκατό των στελεχών παγκοσμίως αναμένουν ότι το ήμισυ και παραπάνω του εργατικού δυναμικού των επιχειρήσεων τους θα χρειαστεί επανεκπαίδευση ή αντικατάσταση εντός πέντε ετών. Περισσότεροι από το ένα τρίτο δήλωσαν ότι οι εταιρίες τους είναι απροετοίμαστες να αντιμετωπίσουν τα κενά στις δεξιότητες που προβλέπονται στο άμεσο μέλλον. Πρέπει λοιπόν με έξυπνη και διορατική ματιά να αξιοποιήσουν το ταλέντο που υπάρχει στην επιχείρηση, ώστε να βοηθήσουν έτσι τη χαμηλότερη βαθμίδα, βραχυπρόθεσμα. Με το τρόπο αυτό, θα μπορέσουν μακροπρόθεσμα να επανατοποθετηθούν δίπλα στις επιχειρήσεις εκείνες που διαφοροποιήθηκαν επιτυχώς στο σχεδιασμό του ανθρώπινου δυναμικού.

Η πραγματικότητα είναι απλή: οργανισμοί που αναμένουν να ωφεληθούν από ένα ψηφιακό μετασχηματισμό ή μια φρέσκια νέα στρατηγική δεν θα πάνε πολύ μακριά εάν δεν έχουν ανθρώπους να φέρουν τα σχέδια αυτά στη ζωή. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να έχουν μια ρεαλιστική εικόνα των ταλαντούχων εργαζομένων τους, εστιάζοντας στις υποκείμενες δεξιότητες και όχι στους τίτλους και τους ρόλους. Όταν οι εταιρείες ξεδιπλώσουν τις ικανότητες που διαθέτουν, αποκτήσουν αυτές που χρειάζονται και αναπροσαρμόσουν εκείνες που ενδεχομένως θα αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, θα μπορούν να βρουν δημιουργικούς τρόπους και λύσεις για να αντιμετωπίσουν τις αναπόφευκτες αναντιστοιχίες.

Η άποψη αυτή, του ταλέντου ως αποφασιστικής σημασίας για το μετασχηματισμό των οργανισμών, βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης των ανώτατων διοικήσεων και αρκετές εταιρείες βρίσκουν δημιουργικούς τρόπους για να ανατρέψουν μακροχρόνιες επικρατούσες θεωρίες, απόψεις και βεβαιότητες. Πρόσφατα ο κ. Tammy Lowry επικεφαλής καινοτομίας και ταλέντων της Roche - της τεράστιας πολυεθνικής προϊόντων υγειονομικής περίθαλψης -  μίλησε σε συνάδελφο ανώτατο στέλεχος της McKinsey για το εμβληματικό πρόγραμμα που ονομάζεται Kinesis, και βοηθάει την ανώτερη ηγεσία να αντιμετωπίσει αυτό που αποκαλεί "συλλογική συνείδηση".

Ξεκίνησε με τη λεγόμενη "αξιολόγηση 360 μοιρών" που βοηθά τα στελέχη να καταλάβουν πώς τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές τους επηρεάζουν την επιτυχία τους ως ηγέτες, και στη συνέχεια τους προκαλεί να αντιμετωπίσουν παγιωμένα πρότυπα τρόπου σκέψης. Οι συμμετέχοντες σκέφτονται, ξανά απ' την αρχή, πώς να κάνουν πιο ευέλικτες τις δομές, τις διαδικασίες και τη κουλτούρα της Roche ενώ καταλήγοντας ένα μέλος της εκτελεστικής επιτροπής συμμετέχει για να συζητήσει μαζί τους νέες ιδέες.

Άλλες εταιρείες φέρνουν "ειδικές ομάδες χειρισμού" - διακριτικός όρος για τις ομάδες συμπεριφορικής επιστήμης που χρησιμοποιούν ένα μείγμα οικονομικών και ψυχολογίας για να επηρεάσουν τις επιλογές των ανθρώπων - στον εργασιακό χώρο. Ο αντίκτυπος είναι πραγματικός και οι ερωτήσεις αφθονούν. Πώς θα στελεχωθεί η ομάδα; Πού να εστιάσετε σε μελλοντικούς ρόλους; Πώς ορίζεται η επιτυχία; 

Καλές ερωτήσεις για να ρωτήσετε, κι εσείς. Τώρα.

*Τα στοιχεία και οι πληροφορίες στο παρόν κείμενο είναι προϊόν έρευνας της McKinsey&Company

Globalization

H αβεβαιότητα δεν αρέσει σε κανένα. Ούτε στις εταιρείες. Τώρα όμως που οι εντάσεις για το εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση, γενικότερα, είναι λίγο περισσότερο, ας πούμε αυξημένες, δημιουργούν και νέους κινδύνους για τις επιχειρήσεις.

Κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών πριν από την οικονομική κρίση του 2008, η παγκόσμια οικονομία φάνηκε να βρίσκεται σε μια μη αναστρέψιμη πορεία βαθιάς ολοκλήρωσης. Το εμπόριο διευρύνθηκε σχεδόν σε οκταπλάσια νούμερα στη δεκαετία του 1990 και του 2000 και διπλασιάστηκε ως ποσοστό του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ενώ, όμως, ο όγκος και η διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών συνέχισαν να αυξάνονται μετά την κρίση (φθάνοντας τα ιστορικά υψηλά επίπεδα το 2017), η αξία αυτών των ροών έχει χαλαρώσει τα τελευταία δύο χρόνια.

Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που επωφελήθηκαν περισσότερο, λόγω των στενότερων διεθνών εμπορικών δεσμών, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Με εύλογες όμως τις ανησυχίες για τη μετανάστευση και την παγκοσμιοποίηση σε πολλές προηγμένες οικονομίες, οι ηγεσίες των επιχειρήσεων θα πρέπει να αναζητήσουν στρατηγικές για την αντιμετώπιση μιας επερχόμενης καταιγίδας.

Στην εξαμηνιαία παγκόσμια οικονομική έρευνα της McKinsey για το δεύτερο μισό του 2018, τα στελέχη της εμφύσησαν λίγο μεγαλύτερη προσοχή όσον αφορά τη κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, από ό, τι σε προηγούμενες έρευνες. Οι κίνδυνοι από τις αλλαγές εμπορικής πολιτικής ήταν οι πιο συχνά αναφερόμενοι λόγοι των ερωτηθέντων, τόσο στις ανεπτυγμένες όσο και στις αναδυόμενες οικονομίες.

Στο αναλυτικό σημείωμα για το τέταρτο τρίμηνο, οι εκτιμήσεις γίνονται πολύ πιο ζοφερές. Οι προσδοκίες για εμπορική δραστηριότητα μειώνονται, οι κίνδυνοι που συνδέονται με το εμπόριο εξακολουθούν να επικρατούν ως άμεσες απειλές για την ανάπτυξη και για πρώτη φορά, λιγότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες αναμένουν ότι ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης, τόσο στο εσωτερικό όσο και παγκοσμίως, θα αυξηθεί κατά τούς επόμενους έξι μήνες.

Η McKinsey συνομίλησε με τρία σημαίνοντα στελέχη που έχουν διατελέσει στο παρελθόν διευθύνοντες σύμβουλοι των πολυεθνικών επιχειρήσεων - Novartis, Dow Chemical και Standard Chartered - για τη δική τους απόκριση σε αυτή τη νέα δυναμική. Πιστεύουν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι μη αναστρέψιμη, αν και περνά ξεκάθαρα μια «μεταβατική» περίοδο. Έδειξαν επίσης συμπάθεια για εκείνους, των οποίων η οικονομική δύναμη και οι κερδοσκοπικές ευκαιρίες έχουν σταματήσει λόγω αυτού του συστήματος, σημειώνοντας ότι ο επιχειρηματικός κόσμος μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα για να βοηθήσει.

Είναι πολύ εύκολο να χαθούν οι μακροπρόθεσμες τάσεις μέσα σε αυτές τις περιόδους, οπότε θυμηθείτε ότι ακόμα και όταν η ανάπτυξη κατά κάποιο τρόπο μετατοπίζεται, η οικονομική διαταραχή επιταχύνεται και οι κοινωνικές εντάσεις αυξάνονται. Αντιμετωπίζοντας αυτές τις δυναμικές "στα ίσια", μπορεί να βοηθήσει τις ηγεσίες να σχεδιάσουν μια πολύ καλύτερη στρατηγική και τελικά να σφυρηλατήσουν ένα φωτεινότερο μέλλον.

*Τα στοιχεία και οι πληροφορίες στο παρόν κείμενο είναι προϊόν έρευνας της McKinsey&Company

Seamless Mobility

Περισσότερα πάρκα, πλατείες και ανοιχτοί χώροι αναψυχής. Λιγότερος χρόνος χαμένος στη καθημερινή κίνηση. Φθηνότερες, ευκολότερες και πιο ευέλικτες μετακινήσεις. Μοιάζει με αστικό μύθο ή φανταστικό σενάριο; Όχι ακριβώς. Είναι μια περιγραφή της "απρόσκοπτης αστικής κινητικότητας" (seamless urban mobility) - μιας ιδέας που μπορεί να είναι φουτουριστική, αλλά δεν είναι φανταστική. 

Με απλά λόγια, η απρόσκοπτη-ανεμπόδιστη-αδιάκοπη αστική κινητικότητα-μετακίνηση χρησιμοποιεί διάφορες τεχνολογίες - από τους έξυπνους σηματοδότες και τα αυτόνομα οχήματα (AVs) έως την προληπτική συντήρηση - για την ομαλή και σταδιακή ενσωμάτωση όλων των ειδών μετακινήσεων στις αστικές μεταφορές. Πολλές από τις έτοιμες τεχνολογικές επιλογές που υπάρχουν, τροφοδοτούνται από πηγές ενέργειας με χαμηλές εκπομπές αερίων και πολύ χαμηλή ρύπανση.  Αρκετά υποσχόμενο σενάριο για την εποχή μας.

Μερικά παραδείγματα για να κατανοήσουμε τα παραπάνω: απρόσκοπτη κινητικότητα σημαίνει λιγότερα ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητα, με πολίτες που επιλέγουν συνδυαστικές μετακινήσεις με σιδηροδρομικές γραμμές χαμηλού κόστους και ανταποκρίσεις από και προς συγκεκριμένα σημεία με ρομποταξί(!) και αυτόνομα λεωφορεία χωρίς οδηγούς (βλέπε Τρίκαλα). Σημαίνει τη μετατροπή χώρων στάθμευσης σε πάρκα ή βοτανικούς κήπους. Σημαίνει επίσης την ευρεία χρήση αυτόνομων οχημάτων (AV) στα μέσα μαζικής μεταφοράς που σταδιακά αναμένεται να οδηγήσει σε λιγότερα ατυχήματα, με λιγότερους τραυματισμούς και αρκετά μικρότερο αριθμό θανάτων από τροχαία.

Γιατί έχει σημασία η απρόσκοπτη κινητικότητα; Σε πολλά αστικά κέντρα, η κυκλοφοριακή συμφόρηση δεν είναι απλώς άσχημη, χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Οι μεγάλες πόλεις φιλοξενούν ήδη το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ενώ ο αριθμός τους πρόκειται να αυξηθεί κι άλλο (κατά 15% μέχρι το 2030). Εάν δεν αλλάξει κάτι σύντομα, η συμφόρηση θα ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό που θα είναι μη αναστρέψιμη (δεν χρειάζεται να αναφέρω τι βιώνει καθημερινά η Θεσσαλονίκη). Αντιμετωπίζοντας κατά μέτωπο με αποφασιστικότητα και τόλμη τις προκλήσεις της απρόσκοπτης κινητικότητας στις αστικές μετακινήσεις, οι πόλεις θα μπορούσαν άνετα να διαχειριστούν 30% επιπλέον κυκλοφορία με ταυτόχρονη μείωση του χρόνου των συνολικών μετακινήσεων κατά 10%.

Φυσικά, η στροφή αυτή δεν (θα) είναι καθόλου εύκολη. Απαιτεί σημαντικές οικονομικές επενδύσεις, ευφάνταστες πολιτικές και ουσιαστική συνεργασία μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα (μη γελάτε). Μπορεί να σημαίνει νέα είδη περιουσιακών στοιχείων τύπου ΣΔΙΤ, όπως εγκαταστάσεις αποθήκευσης και συντήρησης για κοινούς στόλους αυτόνομων οχημάτων, υποδομές ταχείας ηλεκτρικής φόρτισης και αποκλειστικές λωρίδες AV οχημάτων εξοπλισμένες με ΙοΤ συστήματα πληροφορικής για επικοινωνία μεταξύ οχημάτων και υποδομών (μη βλέπετε ΟΑΣΘ), κ.α.  Όλα αυτά αντιπροσωπεύουν μια νέα εποχή ευκαιριών για τις επιχειρήσεις του κλάδου κατασκευών και υποδομών.

Για τις πόλεις και τους κατοίκους, τα αποτελέσματα των παραπάνω παρεμβάσεων θα μπορούσαν να σημάνουν την αρχή μιας καθολικής αστικής μεταμόρφωσης με ανάλογο μετασχηματισμό των πολύπαθων καθημερινών αστικών μετακινήσεων. Η νοοτροπία όμως "συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε γιατί αυτό ξέρουμε, αυτό μπορούμε, αυτό έκαναν κι προηγούμενοι" το μόνο που καταφέρνει να δημιουργήσει είναι περισσότερη κακομοιριά, μιζέρια και εγκατάλειψη των ήδη υπάρχοντών υποδομών και μέσων μαζικής μεταφοράς (τρένα και λεωφορεία). Και δεν υπάρχει δυστυχώς, κανένας μουσαμάς που μπορεί να αλλάξει αυτή την εικόνα.


*Τα στοιχεία και οι πληροφορίες στο παρόν κείμενο είναι προϊόν έρευνας της McKinsey&Company