ΠΑΣΟΚ καί ΝΔ μαζί. ΤΥΧΑΊΟ;

Ρίχνοντας μια ματιά στον τύπο των τελευταίων ημερών, δεν παραλείπει κανείς να διαβάσει δηλώσεις, στήριξης, μερικών εκ των στελεχών του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ σε σενάρια που πληθαίνουν όλο και περισσότερο τις τελευταίες ημέρες για φημολογούμενη μετεκλογική συνεργασία των δυο μεγάλων κομμάτων, υπό την προϋπόθεση ότι το πρώτο κόμμα ( ή ΝΔ βάσει δημοσκοπήσεων ) δεν θα χαίρει αυτοδυναμίας.

Σε κάποιο άρθρο γνωστής εφημερίδας διάβασα ότι «ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ως τα δυο μεγάλα και σοβαρότερα κόμματα παρά της διαφωνίες τους μπορούν να βρουν κοινές θέσεις  για το μέλλον της χώρας. Και είναι βέβαιο ότι μπορούν να σχεδιάσουν μαζί ένα εθνικό σχέδιο για την ανάπτυξη και την έξοδο της χώρας από την κρίση».

Δηλαδή, τώρα πρέπει εγώ να γελάσω ;

Όταν για δεκαετίες ολόκληρες και μέχρι πρόσφατα, εχθές, ούτε που περνούσε ως σκέψη από τα "στενά" μυαλά τους αυτό το ενδεχόμενο. Δεν συμφωνούσαν σχεδόν ποτέ, ούτε στα πιο απλά πράγματα. Δεν συμφωνούσαν ακόμα και όταν ήξεραν πως διαφωνούν.

Δεν συμφώνησαν ποτέ και σε τίποτα, όσο αφορά καθοριστικής σημασίας, εθνικά ζητήματα και δεν θέλησαν ποτέ να βάλουν μπροστά την συλλογική ευθύνη παραμερίζοντας τις όποιες ασήμαντες μικρο διαφωνίες ενδεχομένως να υπήρχαν, ως προς την κατεύθυνση κοινής λύσης, για την αποφυγή και σωτηρία του ελληνικού λαού  από τα δεινά που έπονται, ενώ γνώριζαν, διότι αυτοί φρόντισαν να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Η κυβέρνηση ΓΑΠ ήταν παντελώς ανίκανη να παράξει οποιοδήποτε μεταρρυθμιστικό έργο. Παντελώς ανίκανοι και ανήμποροι να φέρουν εις πέρας στοιχειώδεις διαρθρωτικές αλλαγές που τόσο χρειαζόταν αυτός ο τόπος.

Η ΝΔ και ο αρχηγός της, δεν έκανε τίποτα μπροστά στον τρόμο επικείμενης χρεοκοπίας ή  εξόδου από την ευρωπαϊκή ένωση και επιστροφής στη υποτιμημένη δραχμή.
Ενώ ήξεραν καλά ότι διακυβεύονταν πολλά περισσότερα, όπως το μέλλον των επόμενων γενεών, συνέχισαν στην ιδία τακτική και με την ανεύθυνη στάση τους πέτυχαν να μας χρεοκοπήσουν κυριολεκτικά και μεταφορικά και με όποιον άλλο τρόπο μπορεί κανείς να σκεφτεί.

Τα τελευταία δυο χρόνια, έκαναν μαζί ενα μεγάλο τίποτα,  με το βάρος ( πλέον ασήκωτο ) να πέφτει τώρα στους πολίτες αυτής της χωράς. Γιατί δεν έκαναν τα στοιχειώδη, ενώ έβλεπαν ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτό το επέβαλε και η χρονική συγκυρία, εάν όχι με το ζόρι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας; Γιατί επρεπε να σταθούμε στο χείλος του γκρεμού, να κρεμάσουμε θηλιά, να βάλουμε το πιστόλι στο κεφάλι, το μαχαίρι στο λαιμό ; Γιατί δεν νιάστηκαν νωρίτερα ώστε να αποτρέψουν τα χειρότερα;

Πολύ απλά, δεν τους ενδιέφερε καθόλου, γιατί τα κόμματα και οι καρέκλες τους (όχι όλων) ήταν, είναι και θα είναι(;) υπεράνω πατρίδας, έθνους, χώρας, θεσμών, αξιών, ηθών, ιδεών, ιδανικών και πολλών άλλων.

Όσο η κρίση επηρέαζε την κοινωνία και είχε αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών, χωρίς να απειλεί άμεσα την θέση τους, τα αξιώματα και προνόμια τους, δεν υπήρχε ανησυχία!

Όμως, τώρα όλα άλλαξαν. Εντελώς ξαφνικά, και από το πουθενά, «είναι βέβαιο ότι ΠΑΣΟΚ & ΝΔ μαζί μπορούν  να σχεδιάσουν το μέλλον μας»!

Τώρα, ακούγονται ψίθυροι περί συνεργασίας που όλο και αυξάνουν, πληθαίνουν, ενώ κάποιοι ομιλούν και για συγκυβέρνηση!!

Είναι έτοιμοι λοιπόν να εδραιώσουν και να καθιερώσουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό.

ΠΑΣΟΚ & ΝΔ μαζί.  ΤΥΧΑΊΟ;

"....If there is one country that needs a growth oriented strategy most, it is Greece."

http://www.alde.eu/press/press-and-release-news/press-release/article/greece-eurogroup-must-address-the-causes-and-not-just-the-symptoms-of-the-crisis-37936/

Πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις

Πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις σε καθημερινή βάση, προκαλούν τα απόνερα της ψήφισης στη βουλή για την νέα δανειακή σύμβαση.

Η απόφαση (αναμενόμενη για πολλούς) και επιλογή των Κυρίων Μάκη Βορίδη & Άδωνι Γεωργιάδη να παραδώσουν την έδρα τους στο πρώην κόμμα και να προσχωρήσουν στην ΝΔ ήρθε να επιβεβαιώσει όσους πίστευαν ότι το διαζύγιο ήταν οριστικό και αμετάκλητο.

Άλλωστε τα σενάρια που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας κατά καιρούς για το αθώο πολιτικό φλερτ του Μάκη Βορίδη, όπου έδειχναν ως πέτρα του σκανδάλου τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, είχαν κάποια υπόσταση.

Η σχέση τους επισημοποιήθηκε τρεις μόνο ημέρες μετά του Αγίου Βαλεντίνου, ευτυχής (εάν κρίνουμε από το τεράστιο χαμόγελο του Βορίδη) κατάληξη που δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική.

Με καθαρή και ήσυχη συνείδηση τα πρώην μεγαλοστελέχη και βουλευτές του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού προσχώρησαν με συνοπτικές διαδικασίες στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας και την στοργική «αγκαλιά» του Αντώνη Σαμαρά.

Στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη η «αγκαλιά» φαίνεται να έχει άλλο χαρακτήρα, μάλλον είναι καθαρά πατρογονική.

Με μεγάλη αυτοπεποίθηση και αέρα που πρόδιδε αίσθημα ικανοποίησης, είδαμε (και αυτό) τους δυο, πάλαι ποτέ, μπροστάρηδες εκφραστές του ΛΑΟΣ να δηλώνουν κατά την έξοδο από τα γραφεία της Συγγρού στους δημοσιογράφους ότι,  η Ελλάδα χρειάζεται την ΝΔ με τον Αντώνη Σαμαρά στο τιμόνι, ώστε να εγγυηθεί  την παραμονή , με ισχυρό νόμισμα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, να διασφαλίσει την εφαρμογή των αποφάσεων και δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει ως χώρα ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτα και αδιάλειπτα  στο δύσκολο μετά μνημονίου έργο για να επανακαθορίσουμε τους στόχους και να επαναπροσδιορίσουμε εκ νέου την ευρωπαϊκή μας πορεία.

Οξύμωρο τουλάχιστον, το γεγονός ότι τα παραπάνω λέγονται (η έστω αφήνονται να εννοηθούν) από βουλευτές που τα τελευταία δυο χρόνια απογείωσαν την προσωπική τους εικόνα και καριέρα μαχόμενοι την ΝΔ, του Αντώνη Σαμαρά, που το μόνο που είχε και έχει να επιδείξει είναι ένα αντιφατικό κομματικό προσωπείο.

Σκληροπυρινικός αντιμνημονιακός, ο Αντώνης Σαμαράς, μαχόμενος (εκ του ασφαλούς πάντα, μέχρι «τελευταίας ρανίδας», κριμένος παραπλανητικά κάτω από μια φθηνή αποκριάτικη μάσκα του Ζορό)  επί δυο ολόκληρα χρόνια ενάντια στις επιταγές των τροικανών, απέδειξε άλλη μια φορά ότι πράττει καθαρά και μόνο για προσωπικούς κομματικούς λόγους,  χωρίς κανένα απολύτως αίσθημα συλλογικής ευθύνης.

Η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, κατάφερε πολύ γρήγορα να αποπλανήσει τον ελληνικό  λαό, να αποπροσανατολίσει τους πολίτες με την σκληρή αντιμνημονιακή στάση που κράτησε όλο το τελευταίο διάστημα και τελικά, να διχάσει τους βουλευτές, τους ψηφοφόρους  και την κοινή γνώμη γενικότερα, με την αλλαγή στάσης στην ψήφιση της δανειακής σύμβασης.

Αυτή είναι σταθερή και υπεύθυνη θέση ενός αρχηγού της ΝΔ;  ΟΧΙ

Αντιθέτως, πρόκειται για άθλια και υποκριτική στάση απέναντι στους πολίτες αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας αλλά και τον απόδημο, μη ξεχνάμε, όπου γης Έλληνα και Ελληνίδα. Από τη στάση τέτοιων ανεύθυνων πολιτικών ανδρών, πυροδοτούνται διεθνώς, επικριτικά, ειρωνικού περιεχομένου, και όχι μόνο, σχόλια που όμως συμπεριλαμβάνουν δυστυχώς ένα μεγάλο κομμάτι ξενιτεμένου ελληνισμού (άλλη πονεμένη ιστορία) που ματώνει και δακρύζει στο άκουσμα και μόνο λεκτικών προσβολών εναντίον της Πατρίδος, ενώ πρέπει να τα ανεχτεί και να τα υπομείνει, όπως όλοι μας βέβαια, σε καθημερινή βάση. 

Η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς, υποτιμά την νοημοσύνη όλων μας και αλλάζοντας μάσκες ανάλογα με την περίσταση, αποδεικνύει με τον χειρότερο πολιτικά τρόπο ότι, εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς αναστολές η  φραγμούς,  ενώ παράλληλα διατυμπανίζει  τις περίφημες «κόκκινες γραμμές με μπλε και πράσινες βούλες».

Αυτά όμως όλα, θυμίζουν το πολυαγαπημένο μας έθιμο, το καρναβάλι.

Στο τέλος ξέρετε τι κάνουν τον «πρωταγωνιστή» καρνάβαλο; Τον Καίνε!

Αυτός λοιπόν, ο πολιτικός αρχηγός της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς, είναι κατά τα λεγόμενα των δυο νέων στελεχών της ο κατάλληλος άνθρωπος;

Αυτός ο πολιτικός αρχηγός της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς θα μετουσιώσει τις ελπίδες του ελληνικού λαού;

Επιτέλους, ας είμαστε (λίγο) σοβαροί σ’αυτή τη χώρα.

Η Βουλή των Ελλήνων συνεδριάζει και αποφασίζει

Κυριακή 19/2/2012

Η Βουλή των Ελλήνων συνεδριάζει και αποφασίζει αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές για την έγκριση σχεδίων συμβάσεων &  μνημονίου για τη μείωση του δημόσιου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας!  Στο βήμα βρίσκετε ο πρόεδρος του κόμματος που ευθύνεται για το πρωτοφανές, διεθνούς έκτασης ρεζιλίκι που υπέστη ο σύγχρονος  Έλληνας και Ελληνίδα . Τα λόγια είναι περιττά. Πριν από αυτόν  πέρασαν ομιλητές βουλευτές των υπολοίπων κομμάτων και έπονται άλλοι. Όλοι όσους πρόλαβα να παρακολουθήσω είχαν στιγμές έντασης στην ομιλία τους. Άλλοι ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένοι ψυχολογικά καταρρακωμένοι. Είχαν προφανώς δώσει σκληρή συνειδησιακή μάχη έως ότου φτάσουν στο βήμα να καταθέσουν την πρόθεση τους και να δικαιολογήσουν η να δικαιολογηθούν για την επικείμενη ψήφο τους. Άλλοι ίσως απλώς προσποιούνταν (ελπίζω όχι) τον προσωπικό τους συνειδησιακό αγώνα (άλλωστε το έχουν ξανακάνει) και φυσικά πέρασε απαρατήρητο λόγο «εμπειρίας».

Νωρίτερα, πέρασαν από το βήμα, βουλευτές μαινόμενοι κατά των πάντων  και σηκώνοντας μεσίστιες πλέον τις παραταξιακές σημαίες και συμπορευόμενοι με ένα γενικότερο κοινωνικό ρεύμα αόριστων ιδεολογικών πεποιθήσεων προέταξαν τα στήθια τους σαν τεράστιο προστατευτικό τοίχος, μπροστά από την εθνική συλλογική ευθύνη υπερασπίζοντας κατόπιν εορτής τον ελληνικό λαό  απέναντι στους βάρβαρους «ανεμόμυλους» της Ευρώπης.

Άλλοι, ήταν (όπως πάντα) έκτος τόπου και χρόνου.

Η δυσφορία στην αίθουσα και πέριξ του κοινοβουλίου τούτη την ώρα της κρίσεως είναι περισσότερο από εμφανής. Το οξυγόνο πολύτιμο συστατικό, καύσιμο ζωτικής σημασίας και λειτουργίας του εγκεφάλου μειώνεται αισθητά, δημιουργώντας συνθήκες θαλάμου εξομοίωσης καμπίνας ακυβέρνητου αεροσκάφους σε ελεύθερη πτώση. Μακάρι η διαδικασία να ήταν εκπαιδευτικού χαρακτήρα όπου λάθος χειρισμοί δεν αποβαίνουν μοιραίοι και οι χειριστές με πολύτιμες πληροφορίες και γνώσεις από την εκπαιδευτική διαδικασία έχουν την ανάλογη εμπειρία και ψυχραιμία για την αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων σε πραγματικές συνθήκες. Το αεροσκάφος όπως μπορούμε να καταλάβουμε δεν είναι αεροπλανάκι με δυνατότητα μεταφοράς δυο η τριών ατόμων. Είναι ένα τεράστιο αεροπλάνο και μεταφέρει ένα ολόκληρο λαό, είναι η πατρίδα μας.

Αυτό το βράδυ δεν χαρακτηρίζετε απλά ως δύσκολο. Είναι ανυπόφορο για πολλούς. Οι βουλευτές νιώθουν το βάρος της ανάσας να πιέζει το θώρακα. Τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα. Έξω το κέντρο της Αθήνας πολιορκείται. Βομβαρδισμένο τοπίο! Η μυρωδιά του μπαρουτιού είναι διάχυτη και στα έδρανα της βουλής. Συνειδησιακά φορτισμένη και ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα όπου μια μικρή σπίθα είναι έτοιμη να ανάψει το φιτίλι και να ανατινάξει την διαδικασία. Κανονική εμπόλεμη ζώνη. Θα υπάρξουν σίγουρα κομματικές απώλειες από αυτή τη μάχη.

Ως εκλεγμένοι πολιτευτές εκπροσωπώντας (ενίοτε) τους πολίτες που τους έστειλαν στο κοινοβούλιο έχουν φυσικά κάθε δικαίωμα, να εκφράζουν δημοσίως έκτος από τις κομματικές τους γραμμές αλλά και τις προσωπικές τους σκέψεις, γνώμες , πεποιθήσεις. Οι εκφραστές της χιλιοπονεμένης δημοκρατία μας  παρελαύνουν σήμερα, αυτή την ώρα, από το βήμα της βουλής,  τρεμάμενοι, από την δαμόκλειο σπάθη η οποία αιωρείται νοητά πάνω από τα κεφάλια τους ως αθάνατο ελληνικό πνεύμα. Ένα λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Αναγνωρίζω βέβαια ότι οι βουλευτές μας πέρα από την πολιτική τους ιδιότητα δεν παύουν να είναι και άνθρωποι σας όλους μας. Άνθρωποι με προβληματισμούς και ναι, ευαισθησίες.  Ασφαλώς όμως και συμφωνώ με πολλούς συμπολίτες μου, ότι αυτό που μας έχουν δείξει, όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και σήμερα είναι μια στυγνή πολλές φορές επαγγελματικού τύπου βουλευτική ιδιότητα. Ορολογία που δεν θα έπρεπε να υφίσταται αλλά ούτε καν να τίθεται ως σκέψη για το δημοκρατικό λειτούργημα που υποτίθεται πράττουν. Όχι. Δεν ήμαστε μηδενιστές. Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν βουλευτές με Ήθος, Αρχές, Αξίες. Φαίνεται από την σταθερή και υπεύθυνη στάση που έχουν κρατήσει, πρόθυμοι να θυσιάσουν τα όποια πρόσκαιρα προσωπικά οφέλη και ακόμα περισσότερα, μαχόμενοι για τα ιδανικά ενός περήφανου λαού.

Η ψηφοφορία ξεκίνησε.

Με λίγη φαντασία μπορεί κανείς να πει ότι όλο αυτό το σκηνικό στη βουλή μοιάζει για άλλη μια φορά, σαν γνωστό τηλεπαιχνίδι σε δραματοποιημένη εκδοχή όπου καλείτε ο κάθε παίκτης να διαλέξει, την κουρτίνα νούμερο 1 ή το πακέτο νούμερο 2 ; Ποιο να είναι άραγε το τυχερό τους (μας) νούμερο;  Αυτό που θα διαλέξουν θα είναι η σωστή απάντηση; Και εάν όχι; Θα τους πάρει το κεφάλι και μαζί θα πάρει και τα κεφάλια όλων μας;

Η ψηφοφορία τελείωσε.

Εγώ ευτυχώς , για την ώρα τουλάχιστον, είμαι ακόμα όρθιος.

Εν αναμονή της δανειακής σύμβασης

Περιμένοντας από ώρα σε ώρα τη συμφωνία για τη νέα δανειακή σύμβαση, με όλα όσα γνωρίζουμε ότι αυτή θα φέρει στην Ελληνική κοινωνία, σαν τεράστιο τσουνάμι θα σαρώσει και θα καταπνίξει τα όποια λίγα όνειρα μας είχαν μείνει για "όχι χειρότερες μέρες", που ελπίζαμε και ευχόμασταν ως παρηγοριά στον άρρωστο, τον Έλληνα ασθενή, είμαστε πλέον μόνοι και αντιμέτωποι με τον εφιάλτη μας. 
Τον προσωπικό, ατομικό, συλλογικό, εθνικό μας εφιάλτη, που για λόγους μαγκιάς της φυλής ισχυριζόμαστε ότι είναι μοναδικός, δεν υπάρχει όμοιος και, φυσικά, πιο τρομακτικός από οποιονδήποτε άλλον, αφού, ας μην ξεχνάμε, είναι γέννημα θρέμμα μας.

Είμαστε εδώ, περιμένοντας πλέον δίχως διάθεση, αντοχές, κουράγιο, ταλαιπωρημένοι και καταβεβλημένοι από τα όσα υπομένουμε με σθένος, κυρίως τα τελευταία δυο χρόνια. Αποσβολωμένοι από τις καταιγιστικές εξελίξεις, ζαλισμένοι και θολωμένοι από τα συνεχή χτυπήματα σε σώμα και πνεύμα. Κυρίως, όμως, θυμωμένοι για την κατάπτωση της εθνικής και ατομική μας αξιοπρέπειας.
Είμαστε εδώ διχασμένοι, για μία ακόμη φορά, ως κοινωνία ως πατρίδα ως έθνος ως Έλληνες ως άνθρωποι ως άτομα. Διχασμένοι ανάμεσα στις επιλογές, που μας προτάσσουν κυρίως εγχώριοι η ξένοι ευρωπαϊκοί και μη θεσμικοί παράγοντες. Αγανακτισμένοι, γιατί ξέρουμε καλά ότι οι επιλογές αυτές είναι θανατική καταδίκη στα χεριά ανεύθυνων πολιτικών, που με περίσσια αυτοπεποίθηση, ως φερέλπιδες μελλοντικοί αρχηγοί, δηλώνουν ότι δεν διαβάζουν τα συμφωνηθέντα όταν καλούνται να αποφασίσουν για εμάς χωρίς εμάς.

Με το πιστόλι στο κεφάλι, στο στήθος, στο χέρι, στο πόδι και σε άλλα μέρη του σώματος, πορευόμαστε γιαπάνω από δυο χρόνια τώρα, καταδικασμένοι στο μαρτύριο της "ρώσικης ρουλέτας", ξέροντας τελικά ότι, από στιγμή σε στιγμή, το όπλο θα εκπυρσοκροτήσει.
Σε πιο σημείο του σώματος θα μας βρει; Το χτύπημα θα είναι μοιραίο; Θα μείνουμε ζωντανοί αλλά ανάπηροι; Θα μπορέσουμε να ανακάμψουμε; Να ορθοποδήσουμε; Μήπως είμαστε χτυπημένοι σε κωματώδη κατάσταση και απλώς ο νους μας παίζει περίεργα παιχνίδια σε κάποιο κρεβάτι εντατικής; Ακόμα χειρότερα μήπως είμαστε είδη πεθαμένοι;

Καταντήσαμε (μας κατάντησαν, δυστυχώς) Έθνος σε μανιοκατάθλιψη, με συχνές κρίσεις πανικού και αυτοκαταστροφής, χωρίς ίχνος αυτοσεβασμού και αυτοεκτίμησης. Όλα απόρροια των όσων υπομείναμε τα τελευταία χρόνια και εξακολουθούμε να υπομένουμε έως σήμερα, χωρίς καν να γνωρίζουμε αν συντελείτε προσεχώς και η αιωνία καταδίκη μας. Το λυπηρό και αξιοθρήνητο στην "ειδική" μας περίπτωση είναι ότι δεν θέλαμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα, που γράφονταν στη πλάτη μας για πολλά χρόνια με "ιδία συγκατάθεση", νομίζοντας ότι δεν μας αφορούν, δεν μας αγγίζουν, αφήνοντας να αιωρούνται σαν δορυφόροι σε ένα απώτερο μέλλον.
Το μέλλον, όμως, μας προσπέρασε όταν εμείς αυτοπαγιδευτήκαμε στην κατασκευασμένη χρονοκάψουλά μας και είναι τώρα μπροστά μας, σαν κομήτης σε τροχιά σύγκρουσης είναι έτοιμος να μας συντρίψει για την αλαζονική και εγωιστική μας στάση απέναντι στις επερχόμενες γενεές.

Τελικά, γιατί δεν μπορέσαμε ποτέ να δούμε την πραγματικότητα, πριν η ίδια μας αποκαλυφθεί; Ήμασταν παγιδευμένοι, δυστυχώς, για δεκαετίες σε μια ονειροπαγίδα, όπου γράφαμε μόνοι μας το σενάριο, διαλέγαμε την ομάδα παραγωγής, τον σκηνοθέτη, αποφασίζαμε μόνοι μας το "καλύτερο" δυνατό καστ συντελεστών, "δυνατούς" πρωταγωνιστές με εμπειρία στο "Θέατρο" και, στο τέλος, παίζαμε την ταινία σε κινηματόγραφους στημένους πρόχειρα σε πάρκα και πλατείες, προσκαλώντας "τζαμπαντάν" το σινάφι μας και άτομα κα' εξοχήν τις αρεσκείας μας, για να επευφημήσουν και χειροκροτήσουν ένα γελοίο αποτέλεσμα, που μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε ταινία τρόμου! Ούτε στον χειρότερό μας εφιάλτη, λοιπόν, δεν φανταζόμασταν τέτοια εξέλιξη. Ο Εφιάλτης, όπως σωστά θυμούνται οι περισσότεροι από την αρχαία ιστορία μας, πρόδωσε το κρυφό μονοπάτι στους Πέρσες, που μπόρεσαν να περικυκλώσουν και, τελικά, να νικήσουν τους "τριακοσίους" του Λεωνίδα. Όμως, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Οι Έλληνες ανασυγκροτήθηκαν, ένωσαν τις δυνάμεις τους, ΣΥΜMΑΧΗΣΑΝ και, μετά από λίγο καιρό, ενωμένοι και προπάντων αποφασισμένοι και πάλι να διεκδικήσουν πίσω αυτά που έχασαν, βγήκαν νικητές.

Υπάρχουν αμέτρητες παρόμοιες, αρχαίες ή νεότερες, ιστορίες ως παραδείγματα. Εφόσον, λοιπόν, η ιστορία επαναλαμβάνεται, ό,τι πάει, έρχεται, ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει, ό,τι γίνεται, φαίνεται και ούτω καθ' εξής, εφόσον υπάρχει για κάθε τέλος μια νέα αρχή, γιατί λοιπόν εμείς πρέπει να τελειώνουμε εδώ;
Όχι. Ό,τι κι αν τελικά συμβεί, εμείς πρέπει να συνεχίσουμε. Πρέπει, επιτέλους, να μάθουμε από τα λάθη μας. Πρέπει να πιστέψουμε ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας, αλλάζοντας πρώτα τον εαυτό μας, εμάς τους ίδιους. Ναι, μπορούμε να τα καταφέρουμε, εάν πιστέψουμε ότι τίποτε δεν τελειώνει, επειδή κάποιος τρίτος το αποφάσισε. Εμείς έχουμε τον τελευταίο λόγο, δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να μείνουμε στα λόγια. Τώρα είναι που χρειάζονται, επιτέλους, οι πράξεις.

Οι μεγάλοι αγώνες ποτέ δεν είναι εύκολοι. Κανένας αγώνας δεν είναι εύκολος. Χρειάζονται μεταξύ άλλων θυσίες, θάρρος και σθένος, ενώ πρέπει να είμαστε έτοιμοι να απολέσουμε, δυστυχώς, μερικές από τις κατακτήσεις μας.

Περισσότερο, όμως, από άλλοτε πρέπει να ενεργήσουμε τώρα, γρήγορα, δυναμικά, αποφασιστικά για τη νέα γενιά, γιατί τους το οφείλουμε. Πρέπει να επανορθώσουμε την αδικία απέναντι τους. Να εργαστούμε σκληρά, ώστε να δημιουργήσουμε νέες συνθήκες με νέους κανόνες, να ενστερνιστούμε το δικαίωμα στα όνειρά τους, αλλά κυρίως να σεβαστούμε την προσωπικότητά τους. Οφείλουμε να σεβαστούμε το δικαίωμα ενός αξιοπρεπούς βίου όλων των συμπολιτών μας, ανεξαιρέτως που δοκιμάζονται καθημερινά δίπλα μας, μπροστά μας.

Τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις που μας κράτησαν δεμένους στο σκοτάδι. Είναι η ώρα να ΠΡΑΞΟΥΜΕ!