Τα
δεδομένα μιλούν από μόνα τους: Αδυναμία
εξυπηρέτησης δανειακών υποχρεώσεων. Αδυναμία καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών σε
προμηθευτές και εργολάβους με αποτέλεσμα να υφίστανται κατασχέσεις χρηματικών
διαθεσίμων και της περιουσίας από τους πιστωτές της. Αδυναμία καταβολής της
μισθοδοσίας και λοιπών ανελαστικών δαπανών, η πιο ακραία μορφή, που
περιορίζεται (ευτυχώς) σε ελάχιστους ΟΤΑ. Αδυναμία παροχής ικανοποιητικών υπηρεσιών
στους δημότες λόγο οικονομικών δυσχερειών. Αδυναμίες. Αδυναμίες. Αδυναμίες.
Εξίσου, θα
μπορούσαμε να μιλάμε για μια μικρογραφία της ελληνικής οικονομίας (αυτό
αντιπροσωπεύει ο κάθε δήμος, αφού) ή και την πλειοψηφία των ελληνικών
νοικοκυριών. Οι ομοιότητες είναι παντού. Φαίνεται. Γιατί να το κρύψωμε άλλωστε.
Δυστυχώς, αυτή η (μικρή) εικόνα, παρουσιάζει την
οικονομική κατάσταση πολλών Καλλικρατικών δήμων (και όχι μόνο). Μια πολύ
αρνητική (ποιοτικά και ποσοτικά) συνοπτική περιγραφή των οικονομικών
προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αδυναμίες,
πολλές και μεγάλες, απόρροια-και- των διοικητικών δυσκολιών που σαν αποτέλεσμα,
έχουν την δημιουργία ενός πολύ κακού (εάν όχι αρρωστημένου) κλίματος μεταξύ των
δημοτικών διαμερισμάτων, των τοπικών υπευθύνων φυσικά, και των δημοτών,
οδηγώντας κατ΄ επέκταση στην πλήρη απαξίωση των ΟΤΑ και των θεσμών που
αντιπροσωπεύει.
Το κακό (εάν όχι αρρωστημένο)
κλίμα με λίγη καλή διάθεση μπορεί, εν μέρει, να δικαιολογηθεί εάν αναλογιστή
κανείς ότι η μετατροπή των δήμων σε Καλλικρατικούς, είχε δημιουργήσει (σε πολλούς
δημότες) απατηλές προσδοκίες, ήταν απότομη, και σε συνδυασμό με την γενικότερη
οικονομική κρίση, «άτυχη» χρονικά. Γιατί, τώρα λεφτά δεν υπάρχουν. Δικαιολογίες(;) Η πραγματική συνένωση
των πρώην δήμων και διαμερισμάτων σε πολλές περιπτώσεις, μετά από τρεισήμισι
χρόνια δεν έχει ολοκληρωθεί, ακόμα, ενώ η παρατεταμένη άσχημη έως τραγική
οικονομική συγκυρία, έφερε μεγάλη απογοήτευση και γκρίνια για τις ελλιπείς (σε
όλους τους τομείς) υπηρεσίες προς τους δημότες.
Με τη σειρά
μας εμείς, ως καλόπιστοι δημότες-πολίτες κριτές των πάντων, που δεν
ενδιαφερθήκαμε (σχεδόν ποτέ) για την ύψιστη δημοκρατική διαδικασία,
την εκλογική συμμέτοχη μας στην ανάδειξη ικανών ανθρώπων για την τοπική
κοινωνία (να μην αναφέρω τις Βουλευτικές), ώστε με τον καλύτερο δυνατό
τρόπο να μπορούν να επιλύουν τα προβλήματα της καθημερινότητα μας, εμείς, μπορούμε
και αποδίδουμε εύκολα ευθύνες. Ναι, γιατί μετά κάπου πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες,
και κάποιοι πρέπει να τις αποδώσουν, για αυτά που ποτέ δεν έγιναν, και συνήθως
αυτό το κάνουν οι πιο «αδικημένοι», και, και, και, και κάπως έτσι ξεκίνα το
«τουρλουμπούκι».
Επειδή το ένα
πράγμα φέρνει το άλλο, έτσι, από την πλήρη αδιαφορία των δημοτών-πολιτών φτάσαμε
ξαφνικά (από το ένα Άκρο) στο άλλο Άκρο. Δυστυχώς εγώ δεν εκπλήσσομαι, ήταν
μια «λογική» συνέπια-συνέχεια μιας γενικότερης πολιτικής συμπεριφοράς, που ήταν
ριζωμένη εδώ και (πολύ) καιρό στους «αναθεματισμένους» πολίτες αυτής της
«άτυχης» χώρας. Άστοχες, ακατ-ανόητες, απελπιστικά λαθεμένες επιλογές κατ’
επανάληψη και στο τέλος εκδικητικές κινήσεις, χωρίς καμιά απολύτως ουσία και κανένα
ίχνος λογικής ήρθαν να συμπληρώσουν το πολιτικό "στραβόλεξο" (ναι καλά διαβάζετε
στραβόλεξο). Δυστυχώς, αυτό το πολιτικό IQ έχει να επιδείξει μέχρι τώρα το
εκλογικό μας σώμα (με τιμωρητικές, μέχρι
αηδίας, τάσεις που θυμίζουν σαδομαζοχιστικά αυτομαστιγώματα).
Και
εδώ είναι που σιγά σιγά μπαίνουμε στην άγρια πολιτική (ατμο) σφαίρα.
Ναι,
με τα μαστιγώματα. Φόρο-μαστιγώματα, που δεν έχει σταματήσει να δέχεται η
κάθε ελληνίδα και έλληνας φορολογούμενος δημότης-πολίτης αυτής της χώρας, τα
τελευταία τρία (τουλάχιστον) χρόνια. Απίστευτοι (σε σύλληψη) φόροι και
ονοματολογίες με αρκτικόλεξα (για να μη ξέρουμε τι μας γίνετε), έρχονται ασταμάτητα
δίχως τελειωμό. Φόροι παντού, στα κινητά, στα ακίνητα, στα πόσιμα, στα βρώσιμα, παντού.
Σε αντάλλαγμα, ο πολίτης παίρνει πίσω ένα τεράστιο
ανταποδοτικό όφελος,…….. (εδώ συμπληρώνετε εσείς)
Η
απελπιστική κοινωνικοοικονομική μας κατάσταση, και αντιμετώπιση της από
τους «Άρχοντες των Δαχτυλιδιών», αυτή τη στιγμή υποδεικνύει ένα και μόνο
πράγμα, ότι στο άμεσο-προσεχές μέλλον και τις επόμενες εκλογές πρέπει να
γίνουν δραστικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, να εκλεγούν δηλαδή άτομα (άνδρες
και γυναίκες) ικανά να φέρουν εις πέρας το δυσκολότερο μεταρρυθμιστικό έργο
όλων των εποχών, τη μείωση (επιτέλους) του κράτους της γραφειοκρατίας και των
δαπανών, την επιβολή λιγότερων και μικρότερων φόρων, και την σταδιακή μείωση
και εξάλειψη της αναξιοκρατίας και κομματοκρατίας σε όλες τις βαθμίδες της
δημόσιας διοίκησης. Μέχρι τότε, δεν θα πρέπει να περιμένουμε καμιά θετική
αλλαγή στην λυπηρά δυσάρεστη κατάσταση που επικρατεί ανά την ελληνική επικράτεια, είτε
πρόκειται για Τοπική αυτοδιοίκηση, είτε για την Κρατική μηχανή.
Μη
περιμένουμε, λοιπόν, τα πράγματα να αλλάξουν από μόνα τους. Χρειαζόμαστε ολική επαναφορά
και ανασυγκρότηση, και μπορεί να γίνει μόνο
με τη δική μας βοήθεια και συμμετοχή. Ας μη το αφήσουμε στη τύχη. Ας μη μείνουμε αμέτοχοι, αυτή τη φορά. Ας μην επιτρέψουμε (κάποιοι) την πελατειακή σχέση να υπερισχύσει.
Φτάνει πια. Πρέπει να κάνουμε την επιλογή
των ικανών, δική μας υπόθεση.
Διότι, όταν
έχουμε την «ατυχία» να εκλέγουμε (ξανά και ξανά) και να διοικούμαστε από ανθρώπους
που μας συμπεριφέρονται όχι σαν πολίτες, αλλά σαν πελάτες, τότε το κρίμα είναι στο δικό μας λαιμό.
