Κυριακή 19/2/2012
Η Βουλή των Ελλήνων συνεδριάζει και αποφασίζει αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές για την έγκριση σχεδίων συμβάσεων & μνημονίου για τη μείωση του δημόσιου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας! Στο βήμα βρίσκετε ο πρόεδρος του κόμματος που ευθύνεται για το πρωτοφανές, διεθνούς έκτασης ρεζιλίκι που υπέστη ο σύγχρονος Έλληνας και Ελληνίδα . Τα λόγια είναι περιττά. Πριν από αυτόν πέρασαν ομιλητές βουλευτές των υπολοίπων κομμάτων και έπονται άλλοι. Όλοι όσους πρόλαβα να παρακολουθήσω είχαν στιγμές έντασης στην ομιλία τους. Άλλοι ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένοι ψυχολογικά καταρρακωμένοι. Είχαν προφανώς δώσει σκληρή συνειδησιακή μάχη έως ότου φτάσουν στο βήμα να καταθέσουν την πρόθεση τους και να δικαιολογήσουν η να δικαιολογηθούν για την επικείμενη ψήφο τους. Άλλοι ίσως απλώς προσποιούνταν (ελπίζω όχι) τον προσωπικό τους συνειδησιακό αγώνα (άλλωστε το έχουν ξανακάνει) και φυσικά πέρασε απαρατήρητο λόγο «εμπειρίας».
Νωρίτερα, πέρασαν από το βήμα, βουλευτές μαινόμενοι κατά των πάντων και σηκώνοντας μεσίστιες πλέον τις παραταξιακές σημαίες και συμπορευόμενοι με ένα γενικότερο κοινωνικό ρεύμα αόριστων ιδεολογικών πεποιθήσεων προέταξαν τα στήθια τους σαν τεράστιο προστατευτικό τοίχος, μπροστά από την εθνική συλλογική ευθύνη υπερασπίζοντας κατόπιν εορτής τον ελληνικό λαό απέναντι στους βάρβαρους «ανεμόμυλους» της Ευρώπης.
Άλλοι, ήταν (όπως πάντα) έκτος τόπου και χρόνου.
Η δυσφορία στην αίθουσα και πέριξ του κοινοβουλίου τούτη την ώρα της κρίσεως είναι περισσότερο από εμφανής. Το οξυγόνο πολύτιμο συστατικό, καύσιμο ζωτικής σημασίας και λειτουργίας του εγκεφάλου μειώνεται αισθητά, δημιουργώντας συνθήκες θαλάμου εξομοίωσης καμπίνας ακυβέρνητου αεροσκάφους σε ελεύθερη πτώση. Μακάρι η διαδικασία να ήταν εκπαιδευτικού χαρακτήρα όπου λάθος χειρισμοί δεν αποβαίνουν μοιραίοι και οι χειριστές με πολύτιμες πληροφορίες και γνώσεις από την εκπαιδευτική διαδικασία έχουν την ανάλογη εμπειρία και ψυχραιμία για την αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων σε πραγματικές συνθήκες. Το αεροσκάφος όπως μπορούμε να καταλάβουμε δεν είναι αεροπλανάκι με δυνατότητα μεταφοράς δυο η τριών ατόμων. Είναι ένα τεράστιο αεροπλάνο και μεταφέρει ένα ολόκληρο λαό, είναι η πατρίδα μας.
Αυτό το βράδυ δεν χαρακτηρίζετε απλά ως δύσκολο. Είναι ανυπόφορο για πολλούς. Οι βουλευτές νιώθουν το βάρος της ανάσας να πιέζει το θώρακα. Τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα. Έξω το κέντρο της Αθήνας πολιορκείται. Βομβαρδισμένο τοπίο! Η μυρωδιά του μπαρουτιού είναι διάχυτη και στα έδρανα της βουλής. Συνειδησιακά φορτισμένη και ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα όπου μια μικρή σπίθα είναι έτοιμη να ανάψει το φιτίλι και να ανατινάξει την διαδικασία. Κανονική εμπόλεμη ζώνη. Θα υπάρξουν σίγουρα κομματικές απώλειες από αυτή τη μάχη.
Ως εκλεγμένοι πολιτευτές εκπροσωπώντας (ενίοτε) τους πολίτες που τους έστειλαν στο κοινοβούλιο έχουν φυσικά κάθε δικαίωμα, να εκφράζουν δημοσίως έκτος από τις κομματικές τους γραμμές αλλά και τις προσωπικές τους σκέψεις, γνώμες , πεποιθήσεις. Οι εκφραστές της χιλιοπονεμένης δημοκρατία μας παρελαύνουν σήμερα, αυτή την ώρα, από το βήμα της βουλής, τρεμάμενοι, από την δαμόκλειο σπάθη η οποία αιωρείται νοητά πάνω από τα κεφάλια τους ως αθάνατο ελληνικό πνεύμα. Ένα λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Αναγνωρίζω βέβαια ότι οι βουλευτές μας πέρα από την πολιτική τους ιδιότητα δεν παύουν να είναι και άνθρωποι σας όλους μας. Άνθρωποι με προβληματισμούς και ναι, ευαισθησίες. Ασφαλώς όμως και συμφωνώ με πολλούς συμπολίτες μου, ότι αυτό που μας έχουν δείξει, όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και σήμερα είναι μια στυγνή πολλές φορές επαγγελματικού τύπου βουλευτική ιδιότητα. Ορολογία που δεν θα έπρεπε να υφίσταται αλλά ούτε καν να τίθεται ως σκέψη για το δημοκρατικό λειτούργημα που υποτίθεται πράττουν. Όχι. Δεν ήμαστε μηδενιστές. Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν βουλευτές με Ήθος, Αρχές, Αξίες. Φαίνεται από την σταθερή και υπεύθυνη στάση που έχουν κρατήσει, πρόθυμοι να θυσιάσουν τα όποια πρόσκαιρα προσωπικά οφέλη και ακόμα περισσότερα, μαχόμενοι για τα ιδανικά ενός περήφανου λαού.
Η ψηφοφορία ξεκίνησε.
Με λίγη φαντασία μπορεί κανείς να πει ότι όλο αυτό το σκηνικό στη βουλή μοιάζει για άλλη μια φορά, σαν γνωστό τηλεπαιχνίδι σε δραματοποιημένη εκδοχή όπου καλείτε ο κάθε παίκτης να διαλέξει, την κουρτίνα νούμερο 1 ή το πακέτο νούμερο 2 ; Ποιο να είναι άραγε το τυχερό τους (μας) νούμερο; Αυτό που θα διαλέξουν θα είναι η σωστή απάντηση; Και εάν όχι; Θα τους πάρει το κεφάλι και μαζί θα πάρει και τα κεφάλια όλων μας;
Η ψηφοφορία τελείωσε.
Εγώ ευτυχώς , για την ώρα τουλάχιστον, είμαι ακόμα όρθιος.
