Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

Πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις

Πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις σε καθημερινή βάση, προκαλούν τα απόνερα της ψήφισης στη βουλή για την νέα δανειακή σύμβαση.
Η απόφαση (αναμενόμενη για πολλούς) και επιλογή των Κυρίων Μάκη Βορίδη & Άδωνι Γεωργιάδη να παραδώσουν την έδρα τους στο πρώην κόμμα και να προσχωρήσουν στην ΝΔ ήρθε να επιβεβαιώσει όσους πίστευαν ότι το διαζύγιο ήταν οριστικό και αμετάκλητο.

Άλλωστε τα σενάρια που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας κατά καιρούς για το αθώο πολιτικό φλερτ του Μάκη Βορίδη, όπου έδειχναν ως πέτρα του σκανδάλου τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, είχαν κάποια υπόσταση.
Η σχέση τους επισημοποιήθηκε τρεις μόνο ημέρες μετά του Αγίου Βαλεντίνου, ευτυχής (εάν κρίνουμε από το τεράστιο χαμόγελο του Βορίδη) κατάληξη που δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική.

Με καθαρή και ήσυχη συνείδηση τα πρώην μεγαλοστελέχη και βουλευτές του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού προσχώρησαν με συνοπτικές διαδικασίες στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας και την στοργική «αγκαλιά» του Αντώνη Σαμαρά.
Στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη η «αγκαλιά» φαίνεται να έχει άλλο χαρακτήρα, μάλλον είναι καθαρά πατρογονική.

Με μεγάλη αυτοπεποίθηση και αέρα που πρόδιδε αίσθημα ικανοποίησης, είδαμε (και αυτό) τους δυο, πάλαι ποτέ, μπροστάρηδες εκφραστές του ΛΑΟΣ να δηλώνουν κατά την έξοδο από τα γραφεία της Συγγρού στους δημοσιογράφους ότι,  η Ελλάδα χρειάζεται την ΝΔ με τον Αντώνη Σαμαρά στο τιμόνι, ώστε να εγγυηθεί  την παραμονή , με ισχυρό νόμισμα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, να διασφαλίσει την εφαρμογή των αποφάσεων και δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει ως χώρα ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτα και αδιάλειπτα  στο δύσκολο μετά μνημονίου έργο για να επανακαθορίσουμε τους στόχους και να επαναπροσδιορίσουμε εκ νέου την ευρωπαϊκή μας πορεία.

Οξύμωρο τουλάχιστον, το γεγονός ότι τα παραπάνω λέγονται (η έστω αφήνονται να εννοηθούν) από βουλευτές που τα τελευταία δυο χρόνια απογείωσαν την προσωπική τους εικόνα και καριέρα μαχόμενοι την ΝΔ, του Αντώνη Σαμαρά, που το μόνο που είχε και έχει να επιδείξει είναι ένα αντιφατικό κομματικό προσωπείο.
Σκληροπυρινικός αντιμνημονιακός, ο Αντώνης Σαμαράς, μαχόμενος (εκ του ασφαλούς πάντα, μέχρι «τελευταίας ρανίδας», κριμένος παραπλανητικά κάτω από μια φθηνή αποκριάτικη μάσκα του Ζορό)  επί δυο ολόκληρα χρόνια ενάντια στις επιταγές των τροικανών, απέδειξε άλλη μια φορά ότι πράττει καθαρά και μόνο για προσωπικούς κομματικούς λόγους,  χωρίς κανένα απολύτως αίσθημα συλλογικής ευθύνης.
Η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, κατάφερε πολύ γρήγορα να αποπλανήσει τον ελληνικό  λαό, να αποπροσανατολίσει τους πολίτες με την σκληρή αντιμνημονιακή στάση που κράτησε όλο το τελευταίο διάστημα και τελικά, να διχάσει τους βουλευτές, τους ψηφοφόρους  και την κοινή γνώμη γενικότερα, με την αλλαγή στάσης στην ψήφιση της δανειακής σύμβασης.

Αυτή είναι σταθερή και υπεύθυνη θέση ενός αρχηγού της ΝΔ;  ΟΧΙ

Αντιθέτως, πρόκειται για άθλια και υποκριτική στάση απέναντι στους πολίτες αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας αλλά και τον απόδημο, μη ξεχνάμε, όπου γης Έλληνα και Ελληνίδα. Από τη στάση τέτοιων ανεύθυνων πολιτικών ανδρών, πυροδοτούνται διεθνώς, επικριτικά, ειρωνικού περιεχομένου, και όχι μόνο, σχόλια που όμως συμπεριλαμβάνουν δυστυχώς ένα μεγάλο κομμάτι ξενιτεμένου ελληνισμού (άλλη πονεμένη ιστορία) που ματώνει και δακρύζει στο άκουσμα και μόνο λεκτικών προσβολών εναντίον της Πατρίδος, ενώ πρέπει να τα ανεχτεί και να τα υπομείνει, όπως όλοι μας βέβαια, σε καθημερινή βάση. 

Η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς, υποτιμά την νοημοσύνη όλων μας και αλλάζοντας μάσκες ανάλογα με την περίσταση, αποδεικνύει με τον χειρότερο πολιτικά τρόπο ότι, εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς αναστολές η  φραγμούς,  ενώ παράλληλα διατυμπανίζει  τις περίφημες «κόκκινες γραμμές με μπλε και πράσινες βούλες».
Αυτά όμως όλα, θυμίζουν το πολυαγαπημένο μας έθιμο, το καρναβάλι.
Στο τέλος ξέρετε τι κάνουν τον «πρωταγωνιστή» καρνάβαλο; Τον Καίνε!

Αυτός λοιπόν, ο πολιτικός αρχηγός της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς, είναι κατά τα λεγόμενα των δυο νέων στελεχών της ο κατάλληλος άνθρωπος;
Αυτός ο πολιτικός αρχηγός της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς θα μετουσιώσει τις ελπίδες του ελληνικού λαού;

Επιτέλους, ας είμαστε (λίγο) σοβαροί σ’αυτή τη χώρα.